Ból kręgosłupa jest częstą przypadłością w społeczności całościowej: zapadalność wynosi 5% na rok, a zachorowalność - 60-90proc.. Przybliżone wydatki związane z tym relatywnie lekkim schorzeniem wyniosły w 1984 roku 16 mld dolarów amerykańskich, a w 1990 roku 30 mld dolarów.
Wprowadzenie "managed care" (zintegrowanego systemu świadczeń zdrowotnych) może wywołać zmniejszenie kosztów leczenia bólu kręgosłupa, jednakże równolegle zepsuć jego rezultaty, albowiem dozór wydatków wiąże się z ograniczeniem dostępu do zawodowców także leczenia.
Według danych z piśmiennictwa u 90proc. chorych z bólem krzyża w przeciągu 3 miesięcy dochodzi do poprawy. Ta w wielu przypadkach przytaczana statystyka wywołała lekceważenie bólu krzyża w ciągu kilku pierwszych miesięcy od jego wystąpienia, a skutkiem tego w okresie, kiedy leczenie jest łatwiejsze; traktowano takie podejście za nieszkodliwe.  
Poprzednie doniesienia uwypuklają tymczasem, że wprawdzie u wielu chorych zachodzi poprawa, to nawet 75procent ma co najmniej jeden nawrót przypadłości, a u 72procent po roku od jego wystąpienia ból kręgosłupa się dalej trzyma.  
Wielu z tych chorych ma również obniżoną sprawność. Na pewno nie wolno tego przyjąć za "odpowiedni wynik". Mówimy naturalnie o zachowaniu w przypadkach bólu krzyża trwającego krócej aniżeli 3 miesiące, z dokuczliwościami zredukowanymi do samego kręgosłupa względnie z bólem rzutowanym, jak to ma miejsce w radikulopatii.
Zaprezentowane podejście zostało oparte na rozległym przeglądzie piśmiennictwa dotyczącego nieoperacyjnego leczenia ostrego bólu krzyża oraz ma pomóc w jego rozpoznawaniu tudzież leczeniu. Należy je uzupełniać innymi dostępnymi danymi na temat bólu krzyża.