Bielactwo dotyka co najmniej jedną na sto osób we wszystkich krajach świata. Nie wynika z płci ani rasy. Można je mieć w każdym wieku, choć pięćdziesiąt procent ludzi z bielactwem doświadcza schorzenia przed skończeniem dwudziestego piątego roku życia. Stwierdzono, że tego typu zaburzenie dotyczy obu płci i wszystkich ras tak samo, z drugiej strony jest bardziej dokuczliwe dla ludzi z ciemną skórą.

Bielactwo nabyte jest skorelowane z procesami zapalnymi i autoimmunologicznymi, nierzadko występuje wraz ze schorzeniem tarczycy. Bielactwo to zwłaszcza defekt kosmetyczny, powoduje tworzenie się białych plam na skórze, w których nie ma pigmentu. Leczenie bielactwa jest możliwe, choć nie w każdym przypadku przynosi wystarczające rezultaty. Bielactwo na skórze głowy może mieć wpływ na barwę włosów (choć nie zawsze), pozostawiając białe niejednorodne obszary lub smugi.

Bielactwo może być dziedziczne. Dzieci, których rodzice mieli problemy związane ze skórą są w wyższym stopniu wystawione na ryzyko, aby zachorować na bielactwo. W rzeczywistości 30 procent osób z bielactwem posiada krewnego z tą chorobą. Z drugiej strony, tylko od 5 do 7 procent dzieci uzyska bielactwo nawet jeśli rodzic je ma.

Wyróżnia się kilka metod leczenia bielactwa. Najpopularniejsza z nich to naświetlanie obszarów zmienionych patologicznie lampami PUVA lub UVA. Pacjenci, którzy mają mało miejsc zaatakowanych bielactwem mogą poddać się przeszczepowi skóry. Wówczas wycinki zdrowej skóry z pigmentem przenoszone są na miejsca odbarwione.