Hasło samochód uwieczniło się w języku polskim jeszcze w okresie II Rzeczpospolitej, kiedy to zostało wybrane, w drodze konkursu, na wyraz określające automobil. Jak nietrudno dojrzeć, samochód pochodzi od słów sam i chód, a zatem definiuje wehikuł samodzielnie się poruszający, innymi słowy z własnym napędem. W owym czasie nie było jeszcze mowy o czymś takim jak prawo jazdy, czy nauka jazdy.

Nauka jazdy skutkuje testem oraz upragnionym prawem jazdy.
Prawo jazdy jest zatopione w prześwitującym plastiku kształtu oraz rozmiarów karty kredytowej, ograniczającym fałszowanie ewentualnie zmienianie oraz zapobiegającym przedwczesnemu zniszczeniu.
Od 1 maja 2004 polskie prawa jazdy drukowane są na niewiele różnym druku niż przed przystąpieniem Polski do UE:
- w zastępstwie elipsy w koło liter PL w lewym górnym rogu wstawiono 12 gwiazd,
- zdjęcie jest większe,
- na tle nowego druku ulokowane są wpisy "prawo jazdy" we wszystkich unijnych językach.

Teraz odrobina historii.
Nad pojazdami napędzanymi parą rozmyślano już w XVII wieku. W 1678 roku Ferdinand Verbiest miał przedstawić taki pojazd cesarzowi chińskiemu, jakkolwiek nie ma na to żadnych dokumentów. Skutkiem tego za pierwszego konstruktora - twórcę wehikułu mechanicznego - uznaje się Francuza o nazwisku Nicolas-Joseph Cugnot, który zaprezentował swoje pionierskie dzieło poruszane silnikiem parowym w roku 1769.
W 1870 roku Austriak Siegfried Marcus zbudował, nienadający się do powszechnego użytku, pierwowzór wehikułu mechanicznego z benzynowym silnikiem o zapłonie iskrowym. Z kolei drugi twórca, Niemiec Karl Benz, skonstruował swój trzykołowy automobil w roku 1885 (w 1886 dostał patent). W tych samych latach prace w dziedzinie silników spalinowych także pojazdów poruszanych takimi napędami prowadzili wespół Wilhelm Maybach oraz Gottlieb Daimler.