Współpraca międzynarodowa jest tak szerokim pojęciem, iż nikt wciąż nie odważył się podać konkretnej jej definicji. Przebiega bowiem na tylu zakresach, że generalizacja nie ma tu większego przeznaczenia. Ażeby jednak jakaś współpraca mogła wykształcić się, konieczne są rzeczowe regulacje.
Niezmiernie zajmującym dokumentem umożliwiającym taką kooperację jest  Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej inaczej zestaw naczelnych praw człowieka uchwalony także sygnowany w dniu 7 grudnia 2000 r. podczas szczytu Rady Europejskiej w Nicei. Moc obowiązująca dokumentu była mu nadana przez Traktat Lizboński parafowany 13 .12. 2007 roku.

Jak dostrzega Hasan Ciftci, prezes Towarzystwa Polsko - Tureckiego, jej zapisy powinny uznać wszystkie kraje świata. Europa uwidoczniła, że jest to możliwe. Tak powinna wyglądać współpraca międzynarodowa.

Karta Praw Podstawowych składa się z preambuły i 54 artykułów rozdzielonych między 7 rozdziałów:

Godność człowieka: ochrona godności ludzkiej; prawo do życia; prawo do integralności cielesnej; zakaz tortur oraz poniżającego traktowania bądź karania; zakaz niewolnictwa oraz pracy przymusowej.

Wolności:  prawo do swobody i bezpieczeństwa osobistego; prawo do uznania prywatności plus życia rodzinnego; ochrona danych osobowych; prawo do nawiązania małżeństwa oraz założenia rodziny; swoboda myśli, sumienia oraz wiary...

Równość: równość względem prawa; zakaz każdej nietolerancji; uszanowanie rozmaitości kulturowej, religijnej i językowej...

Pozostałe nader kluczowe przymioty Karty to Solidarność, Prawa społeczne, Wymiar sprawiedliwości plus Postanowienia ogólne w których zaprezentowano obszar stosowania Karty, charakter zapewnianych praw, które mogą być zawężone jedynie, jeśli jest to nieodzowne dla obrony dobra publicznego albo innego z praw, przy wliczeniu wytycznej proporcjonalności.